A Rosalba

di Franzischinu Satta


Cando su mese ’e maju

allughet montes, baddes e campuras

de delissias d’incantu

sas frinas, chin manos de seda,

accasazan su bolu ‘e sos puzones

in chelos biaittos.

Su nuscu ’e su frore

illèbiat s’ispiritu

sempre disizosu

de nobellas d’ispantu.

Ma custos versos, fiza,

pintos chin su pinzellu ’e s’anima

non s’irbentian mai, ca juken

s’alinu d’unu babbu chi t’istimat.

Juchen alas d’amore, chi naschin,

chene tilla peruna ,

in sos prados de s’infiniu.

Tue, parma istimada,

mama soberana e bella,

poetessa delicata

de soberano innos de cossolu

crara

chei sa luche ’e su coro

ses s’ispera innida

de su tempus benidore

sempre pronta a ispargher

in sas agheras de s’ispiritu umanu

sèmenes de bonidade.

Pro cussu, tue, o fiza ,

in custu mundu inzertu

para fronte

e drinni s’ischiglia ’e s’anima

pro sorbere

sos tirrios maleittos

chi nos cheren lubare su coro.

Chin s’isettu chi cras, jaja dizzosa,

potas semenare labores d’amistade

ti do, fiza ’e su coro, tottu sas cosas bellas

chi fachen durche e caru s’universu.

BABBU


Invia i tuoi commenti a commenti@villanovastrisaili.com

Ritorna a Poesie

Home