A Rosalba
di Franzischinu Satta
Cando su mese ’e maju
allughet montes, baddes e campuras
de delissias d’incantu
sas frinas, chin manos de seda,
accasazan su bolu ‘e sos puzones
in chelos biaittos.
Su nuscu ’e su frore
illèbiat s’ispiritu
sempre disizosu
de nobellas d’ispantu.
Ma custos versos, fiza,
pintos chin su pinzellu ’e s’anima
non s’irbentian mai, ca juken
s’alinu d’unu babbu chi t’istimat.
Juchen alas d’amore, chi naschin,
chene tilla peruna ,
in sos prados de s’infiniu.
Tue, parma istimada,
mama soberana e bella,
poetessa delicata
de soberano innos de cossolu
crara
chei sa luche ’e su coro
ses s’ispera innida
de su tempus benidore
sempre pronta a ispargher
in sas agheras de s’ispiritu umanu
sèmenes de bonidade.
Pro cussu, tue, o fiza ,
in custu mundu inzertu
para fronte
e drinni s’ischiglia ’e s’anima
pro sorbere
sos tirrios maleittos
chi nos cheren lubare su coro.
Chin s’isettu chi cras, jaja dizzosa,
potas semenare labores d’amistade
ti do, fiza ’e su coro, tottu sas cosas bellas
chi fachen durche e caru s’universu.
BABBU