A Bolotana
di
Foricu Pitzolu
(Cortesia di Luigi Ladu)

Dae s’istrada chi andat a Nuoro
ti miran in s’artura, oh idda mia,
che matron’assentada, bella ebbia
in pannos de broccadu e trizzas d’oro.


         Sos abitantes, cun su zelu insoro,
         superan su pastore ‘e Baronia
         e sun capazes in sa messaria
         cantu sos bonos de su Logudoro.


Tenen altu talentu e bonu coro,
in d’ogn’aspru triballu han valentia,
sun previdentes e faghen tesoro


         de su chi fruttat sa terra nadia.
         Amore e paghe, naran, solu imploro
         intr’ ‘e sos crastos de sa domo mia.



Goceanu ti mandat dae levante
su manzanu sas lughes rie rie,
sas roccas de su monte, a mesu die,
t'incastran in sa fronte unu brillante;


         Palai maestosu che gigante,
         su babbu de su frittu e de su nie,
         regalat in s'istiu, solu a tie,
         s'ultimu asu 'e su sole calante.


Dae su Padru tributu costante
dan sas funtanas chi forman su riu,
chi ti carignat sos pes a donz'ora.


         Tott'in giru sas baddes, cale amante,
         ti faghen corte, ti ponen in briu,
         ti cantan s'innu eternu 'e s'aurora.




Invia i tuoi commenti a commenti@villanovastrisaili.com

Ritorna a Poesie

Home